Wymogi edytorskie

Instrukcja dla autorów.
Artykuły, które nie będą spełniać wymogów redakcyjnych nie zostaną przyjęte do druku.
Artykuł powinien zawierać następujące elementy:
1. Imię i nazwisko autora.
2. Afiliacja.
3. Nr ORCID.
4. Tytuł artykułu (język polski).

5. Streszczenie (język polski).
6. Słowa kluczowe (język polski).
7. Treści artykułu (język polski).
8. Bibliografia.
Podstawowe wymogi edytorskie:
Język monografii: polski.
Artykuł powinien zawierać: 20-40 tys. znaków.
Struktura nadesłanego artykułu powinna odpowiadać następującemu uporządkowaniu:
Imię nazwisko, afiliacja, nr ORCID – lewy górny róg.
Tytuł artykułu – środek, bold, 14 punktów:
• Tytuł należy podać w języku polskim.
• Słowa kluczowe – 11 punktów, słowa kluczowe w języku polskim i angielskim.
Streszczenie:
• Streszczenie powinno być napisany w języku artykułu. 
• Czcionka: Times New Roman (normalny).
• Rozmiar czcionki: 11.
• Interlinia: 1.
• Minimalna liczba znaków: 500.
• Maksymalna liczba znaków: 1000.
• Struktura abstraktu: cel artykułu, główne tezy, stosowane metody badawcze, itp.
• Do streszczenia należy dołączyć słowa kluczowe w języku polskim (min. 3, max. 5).
Treść artykułu:
1. Wstęp: powinien zawierać założenia metodologiczne (problem główny, problemy szczegółowe, cel, metody badawcze).
2. Część zasadnicza: podzielona na podrozdziały, odpowiadające problemom szczegółowym. Zawiera rozwiązanie problemów badawczych oraz wnioski z badań. Podrozdziały powinny być oznaczone w tekście poprzez pogrubienie czcionki.
3. Wnioski: zawierające konkluzje odnoszące się do rozwiązywanych problemów badawczych
.
Wymagania edytorskie: 
1. Format strony: A4, marginesy: lewy, prawy – 2,5 cm, górny, dolny – 2,5 cm.

2. Czcionka: 12 p. Times New Roman (normalny). W tekście dopuszcza się używanie wyróżnień wyłącznie w formie pogrubienia tekstu. Kursywa zarezerwowana jest do zapisu tytułów wydawnictw i tekstów obcojęzycznych, które powinny być wyróżnione w tekście w ten sposób. Tekst podkreślony nie jest dopuszczalny.
3. Interlinia: 1,5.
4. Cytaty w tekście zapisujemy kursywa, a ich źródło musi być podane w odpowiednim przypisie. Cytat w cytacie należy zaznaczyć cudzysłowem >> <<.
5. W tekstach nie należy stosować „wymuszanych” podziałów wierszy, ręcznego dzielenia wyrazów, spacji nierozłącznych, formatowania tekstu przez używanie wielokrotnych spacji.
6. Rysunki, tabele, wykresy tytułowane, osobno ponumerowane, z podaniem źródła (np. opracowanie własne). Odwołania do tych elementów w tekście tylko za pomocą ich numerów.
7. Opisy tabel – czcionka Times New Roman, 11 p. nad tabelą, tekst w tabeli pismem 9 p., pojedyncza interlinia.
8. Opisy osi wykresów i tekst na rysunkach: Times New Roman czcionka – 9 p.
9. Podpisy oraz numery rysunków czcionką Times New Roman 11 p. – umieszczone pod rysunkiem.
10. Podpisy oraz numery rysunków czcionką Times New Roman 11 p. – umieszczone nad tabelą.
11. Cytowanie jako przypisy dolne, numeracja ciągła wg wzoru: dolne, numeracja ciągła.
W PRZYPISACH należy stosować następujące formy opisu bibliograficznego:
1. Akty prawne:

• (każdorazowo podaje się pełny zapis): pełna nazwa ustawy, numer dziennika ustaw, pozycja np.: Ustawa z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, Dz.U. 2007 nr 89, poz. 590.
2. Wydawnictwa zwarte:

• odnoszące się do jednego lub kilku autorów: autor (autorzy), tytuł książki (kursywą), wydawnictwo, miejsce i rok wydania, strona,
np.: M. Raś, Aktywność międzynarodowa regionów Federacji Rosyjskiej, Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2018, s. 22–32.
P. Makowiec, M. Mroszczyk, Taktyka rosyjskich oddziałów rozpoznawczych. Cz. 1, Wyszkolenie indywidualne i taktyka grupy rozpoznawczej, Difin, Warszawa 2016, s. 40.
E. Nowak, M. Nowak, Zarys teorii bezpieczeństwa narodowego, Difin, Warszawa 2011, s. 34–43.
• publikacje o charakterze oficjalnym, raporty: instytucja publikująca, tytuł (kursywą), wydawca, miejsce i rok wydania, strona,
np.: Raport o stanie bezpieczeństwa w Polsce w 2016 roku, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, Warszawa 2016, s. 10.
• brak autora lub red. na stronie tytułowej cytowanej książki, publikacje wielu autorów, słowniki, encyklopedie: tytuł (kursywa), wydawnictwo, miejsce i rok wydania, strony.
np.: Słownik polityczny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2018, s. 345–347.
3. Artykuły lub rozdziały w pracy zbiorowej:

autor opracowania; tytuł (kursywą); tytuł książki, w której zostało ono zamieszczone, poprzedzone zapisem: „[w:]”, inicjał imienia i nazwisko redaktora (red., a nie pod red.), wydawnictwo, miejsce i rok wydania, strona, np.: J. Chojnacki, Nowe technologie w polskiej armii jako element polityki bezpieczeństwa państwa, [w:] Bezpieczeństwo narodowe Polski: zagrożenia i determinanty, A. Chabacińska, Z. Czachor (red.), Difin, Warszawa 2016, s. 463.
4. Wydawnictwa ciągłe (artykuły w czasopismach lub gazetach):

inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł artykułu (zapisany kursywą), tytuł czasopisma (zapisany w cudzysłowie) ew. rocznik, rok publikacji, kolejny tom (ew. numer, zeszyt), strona, np.: A. Legucka, NATO w ukraińskiej polityce bezpieczeństwa po zimnej wojnie, „Polityka i Bezpieczeństwo”, 2010, T. 1, s. 20.
A. Kublik, Rosja storpedowała gazowe negocjacje z Ukrainą, „Gazeta Wyborcza”, 22.01.2019 r. (zamiast daty można podać numer wydania gazety), s. 1.
5. Materiały internetowe:

• tytuł, adres internetowy, (data dostępu), np.: Katastrofa wojskowego śmigłowca na Ukrainie; http://fakty.interia.pl/swiat/news-katastrofa-wojskowego-smiglowca=firefox, dostęp: 24.01.2019 r.
• artykuł z czasopisma (publikacja w internecie): autor, tytuł artykułu, tytuł czasopisma, rok, nr, [online], dokładny adres, (data dostępu),
np.: L. Chojnowski, Bezpieczeństwo w Europie, Warszawa 2017, s. 6; http://rozklad.mpk.com.pl/rozklad-011_20181221-11-2.html, dostęp: 21.01.2019 r.
6. Prace niepublikowane:

K. Kraj, Rola i znaczenie Rosji dla zwalczania międzynarodowego terroryzmu, [praca niepublikowana], 2006.
W zapisie przypisów stosujemy:
1. Przypisy dolne.
• czcionka: 10 p. Times New Roman.
• interlinia: 1,0.
• ibidem (w tym samym miejscu) – jeżeli powtarzamy zawartość przypisu poprzedniego.
• ibidem, s. (w tym samym miejscu) – jeżeli powtarzamy zawartość przypisu poprzedniego, ale odwołujemy się do innej strony.
• op. cit. (dzieło cytowane) – jeżeli odsyłamy czytelnika do wcześniej cytowanej pozycji,
L. Chojnowski, Bezpieczeństwo…, op. cit., s. 5.
Bibliografia:
1. Bibliografię w układzie alfabetycznym należy umieścić za tekstem artykułu.
2. Najpierw należy wymienić nazwisko, a za nim – inicjał(y) imienia autora.
3. Pozostałe elementy jak w opisie bez przypisów, z podaniem numerów stron.